×

مرورگر شما نیاز به بروزرسانی دارد

کاربر گرامی، از آنجا که مرورگرهای قدیمی قادر به اجرای متدهای جدید برنامه نویسی نیستند، جهت استفاده بهتر از این سایت، مرورگر خود را به جدیدترین نسخه بروزرسانی کنید:

برو به صفحه آپدیت مرورگر

عرفان نظری

نویسنده: اصغر طاهرزاده
تاریخ انتشار: دوشنبه ۲۲ دی ۹۳
دسته‌بندی: معارف دینی، عرفان نظری، اعیان ثابت، سلوک دینی (عرفان عملی، اخلاق)،

بسم الله الرحمن الرحیم

     تعريف عرفان: اگر متوجه باشيم كه «فقر» در اصطلاح صوفيه و عرفا اصل عرفان است، در واقع بايد در تعريف عرفان «فقر» را تعريف كرد، لذا است كه ابوسعيد گويد: «الفقر هو الغنى باللَّه» چرا كه غنا نامى است سزاوار حق و فقر نامى است سزاوار خلق و خدا فرمود: «اَنْتُمُ الْفُقَراءُ اِلَى اللَّهِ، وَ اللَّهُ هُوَ الْغَنُّى الْحَميد.»[1] و بر اساس همين تعريف گفته‌اند: فقير نه آن است كه دستش از متاع خالى بود، فقير آن بود كه طبعش از مراد خالى بود و بهمين جهت عرفا صفت درويش را بر خود مى‏پذيرند . پس در عرفان از دو موضوع صحبت مى‏شود يكى از خدا به عنوان غايت هستى و يكى هم از انسان كامل بعنوان نمونه عالى انسان و سرتاسر عرفان فضاى توجه به علم حضورى است، پس اگر بحث از خداست، به صورت حضورى مورد بحث است و اگر بحث از انسان كامل است موضوع اتصال به آن مقام منيع است.

    جنيد گويد: تصوف صافى‌كردن دل است از مراجعت به خلقت، و مفارقت از اخلاق طبيعت...

از اینجا دانلود کنید:

نمایش نسخه چاپی

    دیدگاه‌ها