×

مرورگر شما نیاز به بروزرسانی دارد

کاربر گرامی، از آنجا که مرورگرهای قدیمی قادر به اجرای متدهای جدید برنامه نویسی نیستند، جهت استفاده بهتر از این سایت، مرورگر خود را به جدیدترین نسخه بروزرسانی کنید:

برو به صفحه آپدیت مرورگر

سوره فتح و سلحشوران سالک - جلسه هفدهم-----در جستجوی اجر عظیم

نویسنده: اصغرطاهرزاده
تاریخ انتشار: دوشنبه ۱۸ اسفند ۹۹
دسته‌بندی: تفسیر قرآن،

 

بسم الله الرّحمن الرّحیم

 

«مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللَّهِ وَ الَّذينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ تَراهُمْ رُكَّعاً سُجَّداً يَبْتَغُونَ فَضْلاً مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً سيماهُمْ في‏ وُجُوهِهِمْ مِنْ أَثَرِ السُّجُودِ ذلِكَ مَثَلُهُمْ فِي التَّوْراةِ وَ مَثَلُهُمْ فِي الْإِنْجيلِ كَزَرْعٍ أَخْرَجَ شَطْأَهُ فَآزَرَهُ فَاسْتَغْلَظَ فَاسْتَوى‏ عَلى‏ سُوقِهِ يُعْجِبُ الزُّرَّاعَ لِيَغيظَ بِهِمُ الْكُفَّارَ وَعَدَ اللَّهُ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ مِنْهُمْ مَغْفِرَةً وَ أَجْراً عَظيماً» (29)

 عنایت داشتید که تحت عنوان «در جستجوی اجر عظیم» در رابطه با آخرین آیه‌ی سوره‌ی فتح، بابی را با همدیگر باز کردیم که چگونه قرآن روحیه‌ی محمدین را در مقابل ما قرار داده تا از یک طرف شدّیّت با دشمنان خدا را فراموش نکنیم و از طرف دیگر نسبت به همدیگر وجه رحمانی و محبّت داشته باشیم. به این نکته در جلسه‌ی قبل اشاره شد که فکر می‌کنم هنوز می‌توانیم به آن توجه کنیم از آن جهت که حتی دشمنی با دشمنان خدا در مقام «أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّار»، به این اعتبار است که آن‌ها مانع یگانگی ما می‌شوند. پس شدّیّت با کافرانی است که یگانگی ما را تهدید می‌کنند و از این جهت می‌توان گفت   ما با هر کافری دشمن نیستیم و هر کافری هم دشمن ما نیست. سیاق آیه بر جریانِ کفری تأکید دارد که مانع شکل‌گیری نظام اسلامی است. در صلح حدیبیه روشن شد که ما در تاریخ خود تثبیت شده‌ایم ولی عده‌ای از کفار تحمل چنین حضوری را برای ما نداشتند و سعی داشتند با نفوذ در بین ما با حیله‌های مختلف، جدّیت حضور توحیدی ما را سست کنند، از این جهت و با توجه به این امر، آیه‌ی فوق متذکر می‌گردد مواظب باشیم مرزهای دشمنی را  گم نکنیم، از آن جهت که آن کفر هویت ما را تهدید می‌کند و سعی دارد آن محبت را که باید بین خود داشته باشیم، از بین ببرد. آیا این‌که می‌فرماید: «أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ» به اعتبار این نیست که می‌خواهد ما آن عطای بزرگی را که با همراهی با پیامبر خدا(ص) به بشر برمی‌گردد، پاس بداریم؟

 خشونتی که بین مسلمانان نهادینه شد توسط جریان اُمویان بود که نمونه‌ی آن برخوردی بود که معاویه با صحابه‌ای مثل حجربن عُدی داشت و به آن صورت خاص او را به شهادت رساند و با آن کشت و کشتارهایی که بُسْرِ بْن اَرْطاة از فرماندهان لشکر معاویه راه انداخت و سپس فرزند او یزید و آنچه در کربلا پیش آمد. پرونده‌ی اُمویان از این جهت بسیار سیاه است. حضرت علیu در خطبه‌ی سوم نهج البلاغه مشهور به خطبه‌ی «شقشقیه» گِله‌هایی از تندی‌های خلیفه‌ی دوم دارند و این‌که فضای «رُحَماءُ بَيْنَهُمْ» آن‌طور که لازم بود در آن زمان رعایت نمی‌شد. این‌ها همه زاویه‌هایی است که از صدر اسلام پس از رحلت رسول خدا(ص) پیدا شد به جهت آن‌که رعایت ظاهر اسلام را کافی می‌دانستند و جایگاهی برای عواطف انسانی و اسلامی در میان نماند، چیزی که آیه‌ی مذکور به طور مشخص متذکر آن است و ...

 

برای مطالعه کامل جزوه میتوانید فایل DOC وpdf را دانلود نمایید.

از اینجا دانلود کنید:

نمایش نسخه چاپی

    دیدگاه‌ها