باسمه تعالی: سلام علیکم: حقیقتاً همان‌طور است آن‌گاه که انسان خداوند را به عنوان معبودی بیابد که دل را تماماً به او سپرده است و در راستای همین دلدادگی به او، نماز را، آری! نماز را که به عنوان عمود دین پیامبر خدا«صلوات الله‌علیه‌وآله» در مورد آن فرمودند: «أَوَّلُ مَا يُحَاسَبُ اَلْعَبْدُ اَلصَّلاَةُ فَإِنْ قُبِلَتْ قُبِلَ مَا سِوَاهَا وَ إِنْ رُدَّتْ رُدَّ مَا سِوَاهَا» اولین چیزی که در نسبت با بنده به محاسبه می‌نشیند، نماز اوست و چنانچه او در این حضور در طول زندگی حاضر بود، آری! بقیۀ تلاش‌های خوب او نیز مورد بررسی قرار می‌گیرد. زیرا هر حرکت خوبی اگر ذیل توحیدی نباشد که ما در نماز یافته‌ایم، جای و جایگاهی ندارد. مهم آن است که با نگاهی که عرض شد در نماز وارد شویم و معجزۀ آن را که اُنس بی‌نهایت کوچک‌ها با بی‌نهایت بزرگی‌ها است، احساس کنیم. موفق باشید