به نامِ خُداوَندِ کِه اَوَّل اَست و آخِر، ظاهِر و باطِن اَست کِه مالِکِیَّت و فَرمانرواییِ آسِمان‌ها و زَمین دَر سِیطَرِه‌یِ اوست. گَر گویَم آغازِ راهی اَست، آیا شَفَقِ اُفُق را دیدِه‌ها می‌بینَد آن اِنسان کِه بِه تَوحید، آهَنِی اَست قَوی؟! مَرا تَهدیدی بِپِندارید، او پارِه‌ای از جانِ مَن اَست... «مَگَر رَهَایَت کُنَم کِه تازِه تو را بازیافتِه‌ام؟ ماهِ نِهان دَر دِلِ مَن اَست، پِیِ چِه می‌گَردَم؟ مَگَر دَست از تو بِشویَم کِه تازِه دارد بِه اوجِ زِیبایی می‌رِسَد؟! غِیابَت جان می‌طَلَبَد، شایِستِه اَست خُود را بِرسانی. از گیتی سَهمِ مَن تو باش، نِگینِ بی‌هَمتایِ گَنجینِه‌ام. مَرگ دَر آغوشَم آرمیدِه اَست لیکِن، زِندِه‌تَرَم از هَر زَمان. اِضطِرابَم را از مَن بِربا، کِه دوری‌ات روزگارَنَم را دَگَرگون می‌سازَد. از این دیدِه‌ها خُون می‌چِکَد و عُمرَم را بِه جایِ اَشک فُرومی‌ریزَد. بی‌قَراری‌ام را از مَن بِسْتان. از یاد مَبَر کِه از آنِ مَنِی، هَر کُجا غایِب بودَم یادَم دَر آغوشِ توست. دار و نَدارَم را بِخواه، معَطَّل نَخواهَم کَرد.» آیا انقلاب اسلامی ادامه ندارد؟!