نظر به جایگاه تاریخی دو فکر به جای تقلیل آن دو فکر به دو اختلاف

باسمه تعالی

۱- به تفاوت جملۀ «حَسْبُنَا كِتَابُ الله»‌ که خلیفۀ دوم در مقابل سخن پیامبر اسلام«صلوات‌الله‌علیه‌وآله» گفت، آن‌جایی که رسول خدا«صلوات‌الله‌علیه‌وآله» در آن حالت احتضار فرمودند: «کاغذ و دواتی برای من بیاورید تا برای شما چیزی بنویسم که پس از آن گمراه نشوید.» فکر کنید که دو نوع فکر است نسبت به انسان و راهی که باید در مسیر عبودیت از طریق آخرین دین، که دینِ آخرالزمانی است برای بشر آخرالزمانی طی کند.

۲- تفاوت قرآنِ منهای حضور رسول خدا«صلوات‌الله‌علیه‌وآله» در نگاه خلیفۀ دوم با قرآن و حضور انسان کامل در کنار قرآن آنگاه که رسول خدا«صلوات‌الله‌علیه‌وآله» رحلت کرده‌اند و در میان مردم نیستند، تفاوت تفکر اهل سنت با تفکر شیعه می‌باشد، شیعه‌ای که نظر به نهایت نیاز انسان در حضور آخرالزمانی‌اش دارد، از آن جهت که انسان در نهایی‌ترین حضور، قرآن را در سیرۀ انسان کامل می‌تواند درک و تجربه کند تا جواب نهایی خود را بدهد وگرنه نمی‌تواند از دینداری خود در این دوران بهره‌ای ببرد که جواب جان او باشد.

۳- اگر فرمود: «قُلْ لا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَی» در نظر و مودّت به اَلْقُرْبَی و نردیکان پیامبر«صلوات‌الله‌علیه‌وآله» در واقع انسان مؤمن حضور وسعت یافتۀ پیامبر خدا«صلوات‌الله‌علیه‌وآله» را در اهل بیت«علیهم‌السلام» مدّ نظر دارد و در این حالت پیامبر«صلوات‌الله‌علیه‌وآله»  خود را در آن انسان‌ها و به نحوۀ حضور آن انسان‌ها در طول تاریخ احساس می‌کنند و ما نیز با زیارت اهل بیت«علیهم‌السلام» از یک طرف پیامبر خدا«صلوات‌الله‌علیه‌وآله» و انسان‌های کامل یعنی اهل البیت«علیهم‌السلام» را زیارت می‌کنیم و از طرف دیگر وسعت بیکرانۀ انسانیِ خود را در خود احساس می‌نماییم تا جواب حضور نهایی آخرالزمانی خود را در خود بیابیم.

۴- با توجه به نکات فوق جایگاه شفاعت اولیای معصوم نیز معلوم می‌شود که عملاً آنان افق‌های گشودۀ انسانیت انسان‌ها هستند به سوی انس نهایی با خداوند که هرکس می‌تواند در خود احساس کند در صفا و ایثار به دیگری ماورای یگانگیِ حزبی و یا قومی و قبیلگی.