با سلام و احترام خدمت استاد گرامی من در آستانه ۳۰ سالگی هستم ولی هم‌چنان سرگردانم که نقش من در این عالم چیست و خداوند متعال به چه منظور و برای انجام چه کاری مرا خلق کرده است. چندین راه متفاوت را طی کرده‌ام اما هنوز نمی‌دانم باید در چه مسیری متمرکز شوم تا بتوانم در مسیر بندگی خدا و خدمت به انقلاب اسلامی باشم. وقتی به شهدایی که در راه علم و دانش یا در حوزه دفاعی و نظامی جان خود را تقدیم کرده‌اند، می‌نگرم؛ عمیقا حسرت می‌خورم. به حال امثال شهید طهرانی‌مقدم‌ها یا شهیده مهسا طاهری بسیار غبطه می‌خورم. مگر جز این است که اگر خداوند طلبی را در انسان قرار می‌دهد حتما توان و استعدادش را هم می‌دهد؟مگر جز اینست که خود رهنما می‌شود؟ چرا من نمی‌توانم مسیر درست را پیدا کنم و تشخیص دهم در کدام حوزه باید فعالیت کنم عرصه دانش یا عرصه فرهنگ؟چگونه می‌توانم راه را بیابم؟ چگونه شهدای عزیز از ابتدا در مسیر منحصر به خودشان قرار می‌گرفتند و می‌دانستند باید چه بکنند؟