سلام و عرض ادب خدمت استاد گرامی: استاد من با تفکرات شما کاملا عمیق آشنا هستم و دنبال کننده و انس گرفته با سخنان شما. من از نوجوانی دغدغه ی فرهنگی و تربیتی بسیاری داشتم و دارم بطوری که گاهی از فکر خوابم نمیبره یا مات و خیره میمونم. قبلا تربیت کودکان برام اولویت بود ولی الان که جوان هستم تمام دغدغه و اولویتم شده خودم، اول خودم رو بسازم اول خودم تربیت بشم، کلا خودم. خودم. خودم. مسئله خودم هستم بیشتر. نمیدونم چرا و نمیدونم خوبه یا نه. من از کودکی بیشتر در کوچه ها پرسه می‌زدم و به همین سبب آسیب های جنسی بدی رو چشیدم که هنوزم به شکل خودارضایی دارم. نمیدونم هر فن و چله و دعا و برنامه ریزی و دوره ای که شما بگید رو تا ته رفتم ولی باز به این گناه برگشتم. فقط تو دوران جنگ ها بود که از این گناه دوری کردم و این هم شاید از یاد مرگ که خیلی نزدیک می‌دیدمش بود ولی الان هم هرچقدر حین گناه به مرگ فکر می‌کنم یا حتی به امام زمان ولی با بیشرفی کامل گناهم رو انجام میدم. حالم خیلی بده از یه طرف پوچی و فنایی و بی وفایی آدما و این دنیا مثل سیلی هی میخوره تو گوشم از اینطرف حتی دیگه ارتباط با خدا و اهل بیت و نماز برام بی معنا شده یعنی کلا برا همه چیز اینطور شدم. نمیدونم ولی اگر می‌مردم خیلی بهتر از این زندگی ننگ واره. از بچگی تا به الان درگیر این گناهم، از سن ازدواجم داره میگذره ولی به خودم اجازه نمیدم با این دامن آلوده به گناه زندگی شخص دیگری رو هم به گند بکشم. همیشه دعا می‌کردم که آخرم شهادت باشه و شهیدانه زندگی کنم ولی نشد و حتی خیالات می‌کردم که مادری میشم که شهید پرورش میدم ولی نشد. نمیدونم فقط دیگه بخشش و مرگم رو از خدا میخام تا کی با این احوال رو دنیا بمونم و بیشتر گناه کنم و رفتن و پیوستن به یاران بقیه رو تماشاچی باشم. دیگه نه میخام همسنگر کسی باشم و ازدواج کنم نه مادر باشم و مادرانگی کنم اصلا دیگه نمیخام که باشم. نمیدونم تو این دنیای سراسر بدی چطور میشه مثل حاج قاسم، چمران، آوینی و... خوب بود و خوبی کرد؟ من که فقط بلدم حرفشو بزنم.. شما آخرین تیر من تو این تاریکی هستید.رمثل همیشه با سخنانتون به دل و عقلم کمکم کنید.