باسمه تعالی
کاربران محترم عنایت داشته باشند که این سایت وظیفۀ خود را تنها در محدودۀ جواب دادن به سؤالات معرفتیِ کاربران می‌داند و از این‌که نمی‌توانیم جوابگوی سؤالات شخصی و حالات فردی کاربران محترم باشیم؛ عذرخواهی می‌شود.
طاهرزاده

با نام خدا! فصل گم‌گشتگی و توهم: و خیل زیاد جوانان توهم را ارج میدهیم به هر واقعیت پوچی که مردم نامش را واقعیت میگذارند یا نام دیگرش روزمره. و پی خودی می‌باشیم که هیچ کس نیست جز اعتماد بنفسی محکم؛ هرچند وهمی. نیست آنچه باید، می‌سازی آنچه لازم است تا نکشد تورا! و ای نفس بازگرد به یگانگی خود: گدایی کردمت تو بغل غریبه ها-گدایی کردمت از وسط دریده ها- گدایی کردمت تو این غربت عجیب راه- گدایی کردم شبیه شب تو ام شبیه ماه- نه من تو بغل این و اون دنبال بوی تو ام! از حسرت نور کم و سیاهی موی بلند- که من اون فدایی عاشق های هر روز تو ام- تو دائما خامم کن، منم پرواز کنم- تو برای من! قشنگ تری، از همه پدیده ها- تو! برای من زیبا تر از قبل، بهتر از غریبه ها... و نفس یکی شو، خود باش حتی بگذار احدی نشناستت؛ تو خودرا بشناس.

سلام به استاد عزیز: اینکه در یادداشت «اشارات ما و جنگ رمضان و نظر به حضور تاریخی که در پیش است» در شمارۀ ۱۶۵ تحت عنوان «ما و باز تأکید بر تمدن نوین اسلامی» متذکر این نکتۀ مهم شدید که در جنگ یونانیان با بقیۀ ملتها بخصوص در جنگ اسکندر با بقیۀ ملتها آنها را «بربر» به معنای کسانی که انسان نیستند، می دانستند، نکتۀ بسیار مهمی است و ما آن را در تاریخ خوانده بودیم. لطفاً ربط این موضوع را با جنگ تمدنهایی که شما مطرح فرموده‌اید کمی بیشتر توضیح دهید. چون مسئله بسیار مهم و تاریخی است. با تشکر

سلام وادب وسپاس سوال من اینه که چرا خدا باید موجوداتی خلق کنه که پتانسیل رنج کشیدن رو داشته باشن در حالی که میتونست همه ی ما رو جوری خلق کنه که پتانسیل رنج کشیدن نداشته باشیم؟ من فکر نکنم این سوال جوابی داشته باشه، من با خودم میگم اصلا قراره ما جواب این سوال رو توی این دنیا ندونیم و این یکی از امتحان های ما هست. همون طور که ما اصلا تو این دنیا قرار نیست درک کنیم دلیل خدا برای خلقت کلا چی هست. شاید حتی اصلا خلقت خدا نیازی به دلیل هم نداشته باشه؛ و نیاز به "وجود داشتن دلیل برای هر چیزی" فقط از خصیصه های این دنیا باشه.

استاد سلام علیکم: ماه نو فرا رسیده از شما بسیار التماس دعا داریم هم برای خودم و هم برای گروهم. استاد اگر می‌شود یک راهنمایی برای گروه بفرمایید چون خیلی از اعضای گروه معلم هستند. التماس دعا

سلام: سالهاست از شما بعنوان معلم، بیانی از موضع انقلاب اسلامی در مورد ازدواج ندیدیم! اما حرف ها هست که باید گفت نه بعنوان فرد بلکه بعنوان روح اجتماع و سنت طبیعت که موضوع نظر ماست. سنت طبیعت می‌گوید حیوان یا نفس حیوانی انسان، زمانی که به بلوغ می‌رسد باید ازدواج کند؛ عقل بشری در کنارش تعبیرکی می‌کند تا به این سنت پایبند باشد چون می‌داند خلاف سنت های عالم عمل کردن نابودی است. حال بفرمایید با آمار حدود ۴۰ درصدی از جوانان که تا کنون ازدواج نکرده و از چهل سال عبور کرده اند چه باید کنیم؟ (آمار رسمی امسال). آیا تدابیر بشری باید حلش کند یا معجزه الهی؟! با این همه ما در شرایط انتقال تمدنی هستیم که امر ویژه ایست، سختی های خود را دارد. از جهتی فلسطین را می‌بینیم با این‌همه جنگ ازدواج صورت می‌گیرد. از طرفی در روز عاشورا حضرت قاسم علیه السلام ازدواج می‌کنند هرچند دلایل وجودی داشته باشد. از سوی دیگر داریم حضرت امیر علیه السلام پول می‌گذاشتند تا جوان‌ها ازدواج کنند. همین روزگار نیز داستان رهبر شهید را در کوهنوردی و برخورد با یک دختر پسر داریم که خطبه عقدشان را می‌خوانند. یک جوان امروز کیست-کجاست- به کجا می‌رود- اکنون چه کند؟ مورد توجه هست که برای یک پسر این موضوع بسی سخت تر است زیرا دختران محبت از خانواده و دوستان می‌بینند اما پسران هرگز. پسر کسی است که همه درد ها را به تنهایی می‌کشد- کسی او را دوست نمی‌دارد - در حالی که یک نفسی است با نیازهای عاطفی خود که هرگز رفع نمی‌شود. در آخر لعنت بر آخوند یا لیبرالیست یا دانشگاه - مشاور یا علی الخصوص خانواده هایی که این لعنت را بر جامعه خویش روا داشتند.

استاد جان سلام یکی از معضلات نسل امروز ارتباط شان با خانواده شان است که گاها جوان حاضر است هر جایی باشد الا خانه و یا در کنار خانواده اش . خانواده ها با خلق و خویی انس گرفتند که نفس آن خلق و خو فضا را برای نسل ما تنگ می سازد. بالاخص خانواده هایی که درگیر فضای مدرنیته شده اند و اخلاق آنها همانند پدران و مادران شان با روش های تربیتی زور و پذیرش همراه است و هیچ انعطافی یا رفاقتی با ما ندارند یا شاید هم داشته باشند و ما توان درک آن را نداریم . برای آنها چیز هایی معنا دارد که برای ما هیچ معنایی ندارد و آنها انتظار دارند از ما که در فضای مد نظر آنها باشیم. آن چیز هایی که انجام می دهند و یا از ما انتظار دارند ظاهرا کار حرامی هم نیست ولی ما را از فضایی که هستیم خارج می کند و ما هم مدام حرص میخوریم و گاهی نزاع هم پیش می آید. آنها با عقاید شان گاها کار هایی می کنند که عرصه فضای دینی را بر جوان نفس گیر کرده و آنها را از فضای سلوکی شان دور می کنند هر چند که ظاهر دینی هم داشته باشند. راهکار اینکه ما از این دوگانگی احترام و پذیرش از پدر و مادر و ادامه دادن فضای سلوکی و دینی به جمع این دو برسیم چه هست؟ چون از طرفی باید از آنها در کارهای حلال پیروی کرده و احترام به آنها بگزاریم و از طرفی هم کوتاهی و اشتباهات زیادی در این مسیر داریم و نور و برکات از دست مان می رود

امام علی ‌علیه السلام: سَیِّئَةٌ تَسوؤُکَ خَیرٌ عِندَ اللَّهِ مِن حَسَنَةٍ تُعجِبُکَ گناهی که اندوهگین‌ ات کند، نزد خدا بهتر است از کار نیکی که به خودپسندی گرفتارت سازد. نهج البلاغه، حکمت ۴۶. استاد سلام: این روایت برای ما بارها اتفاق افتاده است وقتی کار خوبی می‌کنیم خود به خود موجب این می شود که برای خدا قیافه بگیریم و پیش خودمون فکر می‌کنیم که دیگر کار تمام است و ما اون بنده خوبه خدا شدیم و در این حین است که ناگهان انسان خودش را در گناه می بیند که حالات سخت و اندوهناک و پشیمان و ذلت بار پیش خود حس می کند که از طرفی این حالت ارتباط متواضعانه با خدا برایمان ایجاد می کند و از طرفی ظلمت وجودمان را پر می کند. سوال ما از شما اینجاست که چه باید کرد و راهکارش چیست که نه گناه کرد و با ظلمت و حجاب گناه درگیر بود و از طرفی هم کار خوبی که انجام میشه باعث خودگیری نشه و این خودگیری در نفوس انباشته نشه و تبدیل به گناه نشه و ما خود را در همه حالات در برابر خدا بنده ای خاشع و متواضع ببینیم.

سلام استاد عزیزم. ان شاءالله تنتون سلامت و حالتون خوب باشه. بنده در سه مورد سوال و ابهام داشتم. ۱. در مورد حرکت جوهری به یک درکی رسیده ام که خواستم باهاتون به اشتراک بذارم ببینم درست متوجه شده ام یا خیر. یکی از چیزهایی که بنده از برهان صدیقین و حرکت جوهری فهمیده ام این است که تمام موجودات عالم، چه عالم ماده و چه عالم مجردات عین فقر و نیاز به خداوند هستند. یا به تعبیر دقیق تر همه ی آنچه که هست حکایت از از وجود خداوند دارد و اوست که در صحنه است. خب اینجا خواستم فرق هست عالم مجردات با هست عالم ماده را با هم مقایسه کنم. هست عالم مجردات یک هست ثابت است و هر لحظه خداوند همان هست او را به آن عنایت می کند و می بخشد، اما عالم ماده یک تفاوت با عالم مجردات دارد و آن این است که درست است که عالم ماده هم همواره هستش به افاضه خداست، اما چون ذات آن متحول و عین حرکت و عین نیاز است هر لحظه هست جدیدی از آن در صحنه است که از هست قبلی آن کامل تر است و بیشتر به فعلیت رسیده است. پس فرق هست عالم مجردات با هست عالم ماده در همین است که در عالم ماده هر لحظه خداوند هست کامل تری را به صحنه می آورد اما در عالم‌مجردات هر لحظه همان هست ثابت و غیرمتغیر در صحنه است. درست متوجه شدم؟ ۲. درک دیگری که به آن رسیده ام: به نظر بنده سیب رسیده از سیب نارس درجه وجودی اش قوی تر است و کامل تر است. به همین ترتیب سیبی که از شدت پوسیدگی و خرابی پودر شده است و تقریبا چیزی از آن باقی نمانده است از یک سیب رسیده و خوشمزه کامل تر است و درجه وجودی شدیدتری دارد. چون سیب پوسیده زمان بیشتری را گذرانده و قبلیت و بعدیت بیشتری را تجربه گرده و فیض بیشتری را دریافت نمونده است. این یعنی حجم و رنگ قرمز و بوی خوش سیب برای آن کمال نبود. نسبت به سیب نارس کمال است ولی نسبت به سیب پوسیده و متلاشی شده نقص است. درست متوجه شده ام؟ ۳. موضوع دیگری که بی ربط به دو موضوع قبلی نیست این است که برخی موجودات روند پیری زودتری را طی می کنند برخی کنند تر. اگر عالم ماده عین حرکت است و حرکت تند و کند برای آن بی معناست پس چرا تن برخی انسان ها زودتر پیر می شود برخی دیرتر؟ مثلا تن مبارک امام زمان (عج) بیش از هزار سال است که موجود است ولی تن برخی از انسان ها ۱۰۰ سال بیشتر نمی ماند. این چه توجیهی دارد؟ آیا تن مبارک حضرت قوانین عالم ماده را مترتب نمی شود؟ یا شدت نفس حضرت که بالاترین درجه از شدیت در مخلوقات است به تن ایشان سرایت کرده و آن را از ذات عین حرکت خود بازداشته است؟ اگر ممکنه توضیح قابل فهمی برای بنده بفرمایید. خدا شما رو خیر دنیا و آخرت نصیب کند.🌹🤲

سلام خدا قوت: اخیرا سپاه طرح امر به معروف و نهی از منکر گذاشته و از ما خواسته حفاظت خواهران که نهی از منکر می‌کنند را داشته باشیم. با توجه به اثر نداشتن و احتمال درگیری و بعضا هم تند برخورد می‌کنند دراین زمان، آیا من شرکت کنم؟

با سلام. وقت بخیر. ارادتمند. با طرح و درک ورزش تمرکزی که مدنظر شما هم هست و ترکیب آن با گرسنگی و حفظ اعتدال در خواب و میزان غذا چنان روحیه ای در من شکل میگیره که حس می‌کنم کار تمامه!!! انگار مثل شیخ اشراق و افلاطون نگاهم به علم هم علم حاصل عمل و علم جوششی شده. یعنی هر چقدر که سعی می‌کنم ورزش تمرکزی رو مقدمه برای فلسفه خوانی و حکمت و روایت خوانی و قرآن خوانی و کار علمی بکنم نمیشه که نمیشه. ورزش تمرکزی پیشم چنان موضوعیت پیدا میکنه که انگار میخوام با این تمرکز کل علوم رو از توی همین مدل و سبک استخراج کنم. انصافا فهم انسان رو تیز میکنه و وجود انسان رو ارتقا میده. اما به نظر میاد نشدنیه که بخوای کل علوم و فلسفه رو از عمل در بیاری و باید خوند و خوند و خوند. گیر کارم کجاست؟ شاید مشکلی در نفسم هست. اساسا علوم حصولی چطور میتونن سبب رشد و ارتقا وجودی بشند؟ انگار با تجرد نفس از طریق ورزش تمرکزی و یک سری اعمال در همین راستا انسان در یک اوج انسانیت قوی و مستحکمی قرار میگیره که بی نیاز از کار علمی و فلسفیه!! حتی درکی که بعد از ورزش تمرکزی از فلسفه خوانی برام ایجاد میشه خیلی متفاوته از وقتی که ورزش نکردم. اما سوالم اینه چرا در مطالعه پر کار نیستم؟ اینقدر که میخوام راه برم و غلبه بر بدن بکنم و در این مساله به وسواس افتادم در فهم قیل و قال های فلسفی حساس نیستم. کارهای علمی و نوشتن مقاله رو بی ثمر و بی نتیجه میدونم. حتی احساس حضوری که با ورزش بهم دست میده رو نمیتونم در نماز و عبادات و زیارات پیدا کنم. البته همین که دارم الان سوال می‌نویسم خودش نشون میده ناخودآگاه به چیزهایی دیگه ای هم نیاز دارم و فقط ورزش کافی نیست و دنبال چیز دیگه ای هستم. اما چطوره که این حضور رو در چیزایی دیگه پیدا نمی‌کنم؟ مثلا در نمازم هم بیشتر به سمت تمرکز روی غلبه بر بدنم میرم تا به اون حضور برسم. با خودم فکر کردم اگر نفس مجرد و اون توصیفات و تعادل و کمالاتی که درش هست رو روش متمرکز بشم به همه چی می‌رسم. و واقعا هم با این فرمانروایی هم به لذت برتر می‌رسم هم خیلی دریچه ها انگار باز میشن. این داستان رو چطور میشه در ساحات دیگه ی زندگی برد؟

سلام علیکم استاد عزیز عرض ادب وقت شما بخیر شرمنده بابت مزاحمت اگر ممکن شد و فرصت داشتید لطفاً محتواهای این کانال رو نگاهی بیاندازید. در خصوص بحث تولید مردمی که مدتی مزاحم تون شدم هست. یکسری موضوعات رو داخلش آوردم و سعی بر این هست همین مسیر رو ادامه بدم انشالله تشکر از شما    https://eitaa.com/tolidmardomi_janfada

سلام و وقت بخیر: در حوزه ماهیت خواب ها و مراتب خواب ها می‌خواستم بپرسم. اگر فرضا انسان در خواب یکی از بزرگان را ببیند که متذکر نکته ای هستند چگونه باید این خواب را دید؟ بنظر می‌رسد دو سناریو وجود دارد که یکی از آنها درست است: اول اینکه ناخودآگاه یا خیال متصل نکته ای را در اثر توجه به آن عارف یا عالم ساخته است (سابجکتیو) دوم آنکه آن عالم خودشان توجهی به شخص خواب بیننده داشته و به نوعی خیال منفصل باشد (آبجکتیو) چطور باید تشخیص داد کدام است؟

به نام خدا. این حرفو از سر لطیفه نمی‌زنم بل امیدوارم جنگ اتمی جهانی بشه و کل این دنیا خوب و بد برای هزاران سال نابود شه. این حرف دله. اگر درک نمی‌کنید ناتوان هستید. از خدا خواستارم همه دنیا را بس کند. دنیای خوب با دنیای بد، هر دو دنیا هستند. زمین اگرچه هستی است و دنیا نیست اما به ما نرسید پس می‌رویم. حقیقتا توان سخن نیست، راهی جز پایان نیست، خسته شوید.

سلام و ادب خدمت استاد گرامی: بنده دانش آموزی در رشته انسانی هستم. تا چند سال پیش به فلسفه و علوم اجتماعی و انسانی علاقه‌ای نسبتا طبیعی و معمولی داشتم. سال پیش سوالات و دغدغه هایی در نسبت با نحوه ی ظهور دینداری در این زمانه در من ایجاد شد و راهکارهای عادی و رایج در حل این مسائل برای من کافی نبود. توصیف این دردها چندان هم ساده نبود و آن زمان دقیقا نمی‌دانستم به دنبال چه هستم. کاملا اتفاقی با دکتر بیژن عبدالکریمی آشنا شدم؛ گویی ایشان از سوختگان ایشان درد بودند. در همین حین به واسطه‌ی یک پیام در کانال دکتر، مطالبی از اقای روح الامین و نامه دکتر داوری به ایشان را دیدم و از این طریق وارد یک مسیر تازه با آنها و شما شدم. آن زمان این مطالب را نمی‌فهمیدم و فقط می‌دانستم اینها سخنی‌ در شرح همان درد درینه است. به هر حال بنده اکنون باید انتخاب رشته دانشگاهی انجام دهم. آن علاقه به فلسفه مثل قبل پراکنده نیست و مباحث فلسفی با نظر به یک افقی صورت می‌گیرد. همچنین با اشاره به گفتگویی که با دکتر عبدالکریمی در سها تحت عنوان بزرگترین وظیفه متفکران داشتید، بنده تصمیم گرفتم رشته فلسفه (دانشگاه تهران) را ذیل مسیر کربلایی انقلاب اسلامی کنم. درباره انتخاب این رشته با این رویکرد اگر ممکن‌ است نصیحتی بفرمایید. این انتخاب برای بنده که ضعیف النفس هستم خیلی دشوار است، از جهتی باید رضایت والدین را برای رشته‌ای که حتی درباره چیستی اش نمی‌دانم کسب کنم و از طرفی باید سختی های رفتن از یک شهر کوچک به تهران را قبول کنم. متاسفانه امکان تحصیل حوزه علمیه را هم ندارم. ممنون و عذرخواهی

سلام به استاد گرامی: مقام معظم رهبری در پیام خود در رابطه با اجلاس سراسری نماز سخن‌هایی را متذکر شدند که بنده را به فکر برد و حقیقتاً چه اندازه لازم است نسبت به جمله جملۀ سخنان ایشان فکر کنیم. از تعبیر «اکسیر فلاح» برای نماز بگیرید تا «چشمۀ جوشان عشق و امید و مهربانی». برای ما از آن پیام بگویید. با تشکر 

سلام: ۱. برخی اهل سنت میگن خدا در روی عرش مستقره و مکانش در آسمانهاست. آیا این کفر به حساب میاد یا گناه به حساب میاد یا ایرادی نداره؟ ۲. خود من خدا رو موجودی کامل میدونم که کران تا کران هستی همه جا حضور واقعی داره یعنی در دل سنگ هست در کرات و کهکشانها هست در وجود همه چیز هست آیا این عقیده من مکان دار کردن خدا و کفر حساب میشه؟ (کفر بودن یا نبودن این عقیده رو خواهشمند ام جواب بدین حتما) یا فقط گناهه؟ چون میگن مکان داری از خصوصیات جسمه و مادیه ولی من قبول ندارم تقسیم بندی موجودات به مجرد و مادی رو. به نظرم موجودی که میگیم مادی هست هم یک نوع ظهور خداست. ممنون

سلام علیکم خدا قوت: حاج آقا بنده قصد دارم ان شاءالله امسال اگر خدا بخواد ملبس بشم. اول اینکه خواستم ببینم به نظر شما شرایط برای ملبس شدن از همه جهات چیا هست؟ دوم هم اینکه کسی که ملبس شده چقدر احساساتش تحت تاثیرش قرار میده؟ شما زمانی که ملبس شدید اینطور بوده که چیزی تو دنیا وجود نداشته باشه که احساسات شما رو تحت تاثیر قرار بده؟ من الان خود کنترلیم بالاست و اینطور نیست که براحتی کسی تاثرات احساسات رو در رفتارم مشاهده کنه اما خوف و رجایی نسبت به خدا ندارم، ریشه هایی از نفاق در خودم می‌بینم، ریشه هایی در یاس در خودم می‌بینم، ریشه هایی از احساسات و تمایلات اشتباه در خودم می‌بینم که گاهی هم خیالاتم پر از تصورات گناه آلود میشه، غرور و تکبر خاصی دارم، عطوفت و لطافت قلبی قابل توجهی احساس نمی‌کنم. از قول آیت الله یزدان پناه شنیدیم که لباس ما رو حفظ میکنه از خیلی مشکلات. حالا به نظر شما چقدر از این مشکلات رو میتونه تلبس کمک به رفعش کنه؟ هرچند که در سوال اول نکات و مبانی اخلاقی، علمی، سیاسی رو می‌فرمایید، اما خصوصا در این مشکلاتی که عرض کردم هم نکاتی بفرمایید. ممنونم🌹🌹🌹

سلام علیکم: دیدم مطلبی از جناب آقای دکتر شجاعی زند در کانال قرار داده بودید که فرموده بودند جمعیت مقابل این ۲۰٪ پای کار نظام، تجمعات متحدی نیستند و در واقع جزء جزء و متفرق هستند و ... https://eitaa.com/matalebevijeh/23708 از نظر بنده اینجا سهوی رخ داده است که می توان به آن ان قلت وارد کرد. و آن اینست که حتما اتحاد به این نیست که همفکران در مکان های فیزیکی تجمع کنند مانند آنچه الان بحمدلله شاهد آن هستیم، بلکه ارباب متفرق اما هم فکر در جای جای کشور نیز می‌توانند جدا جدا به اتحاد برسند و شاید بیش از آن تجمع قلیل تاثیرگذاری بنیادین داشته باشند و آن تجمع تک تک آرای ایشان در پای صندوق های مختلف رای و انتخاب یک رئیس‌جمهور همفکر خود و شاید به چالش کشیدن بخش هایی از نظام اسلامی هست کما اینکه تقریبا از ابتدای انقلاب تا کنون توانسته اند در این انتخاب موفق تر از آن عده پای کار باشند. اگر بخواهم نمونه بارز آن را مثال بزنم همین مسئله حجاب و برهنگی هست که آن ها با تجمع و اتحاد خود در پای صندوق های رای و توسل به کسی که بخاطر دنیا حکم خدا را کنار زد، نه در میادین و به شکل فیزیکی، بلکه به شکل غیرمستقیم توانستند نظر خود را در کشور جاری و ساری کنند و اتفاقا جمعیت پای کار فعلا فقط می‌توانند حرص بخورند و فریاد بزنند و نمی توانند حریف ایشان شوند چون آن فرد بعنوان رئیس شورای عالی امنیت ملی با آن هاست. برای همینست که آن فرد کم خرد که بخدا واگذارش می‌کنیم، جمعیت انقلابی در صحنه را «اقلیت رانت خوار» خواند. مخلص کلام آنست که بنظر نمی آید همیشه جمعیتی که در صحنه نیستند متحد هم نباشند و نشوند. ممنونم راهنمایی بفرمایید.

سلام: وقتی که فکر می‌کنم می‌بینم که ما هیچ راهی برای امید نداریم هیچ روزنه ای نیست و هیچ کاری نمیشه کرد. من موندم و پرسش هام، پرسش هایی که پرسش جواب اونه. اما من هرچی که میخوام یادم نره داشتم خود کشی می‌کردم که زیر گنبد اباعبدالله گفتم بزار معامله کنم جونم رو می‌بینم که بازم انگار این زندگی مضحک نمیخواد دست از سر ما برداره، انگار باید دائم و لحضه به لحضه کربلایی بود. کربلایی که با دعا های ایشالا خدا قسمت کنه گیر آدم نمیاد و همچنان بزرگ ترین ترسم از اینه که مثل حاج قاسم پیش امام حسین نباشم، آره بزرگ ترین ترسم اینه که قرآن بخونم و نفهمم. اگر کار برای خدا پس گفتن برای چه؟ این جمله‌ی شهید خرازی هستش. منم می‌ترسم با این مناسبات دنیا این معادله رو اشتباه کنم.

بسمه تعالی. سلام علیکم: در بحث برهان صدیقین اشاره شد که انسان بخاطر اینکه از جنس وجود است قابلیت تشکیک و شدت و ضعف دارد اما جمادات و اشیاء و گیاهان قابلیت تشدید ندارند. سوال بنده اینجاست که مگر اینگونه نیست که هر آنچه که در عالم ماده وجود دارد، تجلی حقیقتیست که به شکل خاصی ظهور یافته؟ و مگر اینگونه نیست که شدت و ضعف آدمی به بدن مادی او نیست بلکه به حقیقت اوست؟ و مگر اینگونه نیست که حقیقت آدمی که روح وی باشد بر بدن مادی او اثر می‌گذارد؟ و بدن و روح متاثر از یکدیگرند؟ پس لاجرم اگر روح شدید تر شد، اثراتی بر روی بدن می‌گذارد. و آن حقیقتی که جمادات و گیاهان را بوجود می اورد نیز از جنس غیر ماده است؛ پس قابلیت شدت و ضعف دارد؛ پس می‌تواند ظهور خود را که همان جماد و گیاه باشد را تحت تاثیر قرار دهد و آنها نیز توصیف به وصف شدت و ضعف شوند.. درست است؟

سلام و عرض ادب استاد: کسی که همسر مقید به ظاهر اسلامی داره، ولی بسیار بد اخلاق و دست به زن روی بچه ها داره و با هیچ کار و حرفی هم دست بردار نیست, لازمه که باز هم بچه بیاره و تولید نسل داشته باشه؟ (جهاد فرزندآوری) . خانه جهنمی است که آتش آن سرد نمی شود، که هیچ با حضور آقا داغ تر می شود.

سلام و عرض ارادت خدمت استاد گرامی: ببخشید مزاحم اوقات شریفتون شدم بی مقدمه سراغ سوالم میرم و بیش از این وقتتون رو نمی‌گیرم. در یکی از صوتهایی که از شما گوش دادم، فرمودین که هر ملکی جلوه ی یک‌اسم الهی است. مثلا عزرائیل جلوه ی اسم قابض خداوند است و هر جا قبضی صورت گیرد، ایشان جلوه کرده و تاثیر گذارند. از جمله در معده که خاصیت غذا قبض می شود یا هنگامی که حب چیزی از دل شما بیرون می رود، کار حضرت عزرائیل است. فرمودین عزرائیل مثلا حب لباسی را از شما می‌گیرد تا شما به سراغ حب خدا روید، ولی برعکس، حب چیز دیگری را جایگزین آن می کنید. سوالي كه از محضرتان دارم: اینکه فرمودین هر قبضی کار حضرت عزرائیل است، آیا شامل امور مثبت هم می شود؟ مثلا این که دین یا امور مربوط به دین از چشم کسی بیفتد را هم می توانیم نتیجه ی قبض حضرت عزرائیل بدانیم؟ و بگوییم حضرت عزرائیل در این که این عالم ديني یا خود دین از چشم او بیفتد، نقش داشته؟ آیا ممکن است حضرت عزرائیل که فرشته الهی است در این از چشم افتادن نقش داشته باشد؟ اگر نه، پس نمی‌توانیم بگوییم «هرجا» قبضی باشد کار حضرت عزرائیل است. توفيقاتنون روز افزون

سلام و عرض ادب: در کتاب عالم انسان دینی و چگونگی فعلیت یافتن باورهای دینی خوندم که باید فقط در زمان حال زندگی کرد و نباید خیال گذشته و ترس آینده رو داشت. اینجوری که شما می‌فرمایید ما اصلا نباید فکر و خیال کنیم پس چطور آینده نگر باشیم و دست به کارهای خطرناکی نزنیم؟ یا حتی آرزو و حاجت داشتن که همش متعلق به آینده ست اینا هم مشکل دارن؟ بعد اگر کسی ترسی از آینده نداشته باشه بلکه شوقشو داشته باشه چی؟ مثلا دائم آرزوی دانشگاه رفتن در دلت باشه و به شوقش درس بخونی یا مثلا ازدواج اینکه فکر کنی به همسر و فرزند که چجور باهاشون برخورد کنی. خیلی هم احساساتی شی با این افکار و لذت ببری از اونا. یا عاشق شدن که عاشق فکر میکنه مثلا اون شخصی رو که دوس داشته سه ماه پیش دیده و اتفاقات رو مرور کنه که این میشه گذشته. آیا واقعا میشه انسان به هیچ چیزی فکر نکنه؟ اینجوری دیگه نه احساسی باقی میمونه نه دوراندیشی. اصلا همچین چیزی ممکنه؟ لطفا راهنمایی بفرمایید!

سلام و ارادت: پس از رهبری شهید، از چه بزرگواری باید تقلید کرد؟ خدا قوت یا علی