متن پرسش
سلام و وقت بخیر:
استاد مدتی است که سعی می کنم چله ی ترک گناه بگیرم و در کنارش یک سری اعمال مستحب هم انجام میدم بلکه مورد عنایت خداوند سبحان قرار بگیرم؛ ولی هر بار که شروع به چله گرفتن می کنم، غیبت می کنم و یا تصور می کنم که غیبت کردم. تقریبا گناهان دیگه رو انجام نمیدم ولی غیبت می کنم. البته حد و حدود غیبت رو نمی دونم. در حال حاضر خیلی نسبت به موضوع غیبت وسواسی و حساس شدم. مدام حس عذاب وجدان دارم و خیلی تمایل ندارم حرف بزنم و فکر می کنم غیبت شده و خودم رو سرزنش می کنم و باز چله رو با یه نماز و غسل توبه شروع می کنم و همون دور تسلسل اتفاق می افته. گاهی هم خسته میشم و به خودم میگم راهی برای آدم شدن نیست ولی چند روز بعد عزمم رو جزم می کنم که دوباره چله ی ترک گناه رو شروع کنم. می خواستم راهنماییم کنید. هم درباره ی چله ی ترک گناه و هم درباره ی حدود غیبت (البته در حضور دیگران هم باهاشون حرف می زنم گاهی از حرفم پشیمون میشم و به خودم میگم نکنه ناراحت شده باشند. خلاصه که مدام درحال سرزنش خودم هستم.) ضمن اینکه در بین دوستانم به ایده آل گرایی مفرط مشهور هستم و همیشه اگر بخواهم کاری رو انجام بدم باید از ریشه درست و خوب انجام بدم وگرنه به دلم نمی شینه.
متن پاسخ
باسمه تعالی: سلام علیکم: 1- در ادامهی چلهی ترک گناه نسبت به آنچه غیبت نامیدهاید، حساس نباشید و چله را ادامه دهید مگر آنکه اراده در غیبتکردن و بیآبروکردنِ شخص داشته باشید که دیگر چله نمیشود 2- امیرالمؤمنین«علیهالسلام» میفرمایند: «عَلَيْكُمْ بِهَذَا السَّوَادِ الْأَعْظَم» یعنی شبیه آنچه عموم مؤمنین عمل میکنند، عمل کنید و خود را تافتهی جدابافته ندانید. موفق باشید
آپارات
اینستاگرام
توییتر
تلگرام
ایتا