متن پرسش
سلام استاد خوبم: التماس دعا. استاد جان مطلبی رو گوش میدادم در خصوص آهستگی. این که برای علاقه مند شدن به هر کاری آن را با طمانینه و آهسته انجام بدید (که نماز میتونه مثال بارزش باشه) و در این سخنرانی اشاره شد به بودا که میگه: من وقتی میخورم فقط میخورم و وقتی میخوابم فقط میخوابم و وقتی حرف میزنم فقط حرف میزنم. استاد جان سوال من این است که ۱. این موضوع در آموزه های اسلامی نیز تأکید شده؟ ۲. آن چه که بودا برای خود فضیلت میدونه، یعنی تمرکز بر هر فعالیت، واقعا فضیلته؟ ۳. چطور به این فضیلت دست یابیم؟ سپاسگزارم از وجود پرمهرتان
متن پاسخ
باسمه تعالی: سلام علیکم: این آموزهها از موارد ضعیفی است که ما در آموزههای دینی خود متوجه آن هستیم و در این رابطه در کتاب «عالَم انسان دینی» مطالبی عرض شده است
از اميرالمؤمنين (ع) هست كه:
|
ما فاتَ مَضَى وَ ما سَيأتِى فَأين
|
|
قُم فَاغْتَنِم الْفُرْصَه بَينَ الْعَدَمَين
|
| |
|
|
آنچه از دست رفت كه گذشت، و آنچه هم كه نيامده، كو؟ پس همت كن و فرصتى را كه بين دو عدم- گذشتهاى كه رفت و آيندهاى كه نيامده- قرار دارد، غنيمت شمار همچنان كه حضرت مى فرمايند:
«الْمَرْءُ بَيْنَ سَاعَتَيْهِ»[1] انسان بين دو ساعت - ساعتى كه گذشت و ساعتى كه نيامده - جاى دارد خداوند با نورى كه بر قلب انسان مىاندازد، او را با خودش روبهرو مىكند تا راه را به او بنماياند، از اين به بعد اين انسان است كه بايد مواظب باشد از آن ملاقات گوارا نهايت استفاده را بكند وگرنه آن نور مىرود و او براى هميشه محروم مىشود. حضرت اميرالمؤمنين (ع) در اين مورد مىفرمايند: «مَنْ وَجَدَ مَوْرِداً عَذْباً يَرْتَوي مِنْهُ فَلَمْ يَغْتَنِمْهُ يُوشِكَ أنْ يَظْمَأَ وَ يَطْلُبَهُ فَلا يَجِدَهُ».[2] هركه جايگاه آب گوارايى را كه مىتواند از آن سيراب گردد بيابد و آن را غنيمت نشمارد، بى شك تشنه ماند و در شرايطى قرار گيرد كه طلب آن كند پس آن را نيابد. يافتن آب گوارا در حديث فوق، همان به سراغ آمدن «وقت» است و غنيمت شمردن آن، به اين شكل كه انسان قلب خود را براى تجلى آن نور از هر فكر و خاطرى خالى كند و از غير حق جان را منصرف گرداند، در اين حال مىگويند به پيام «وقت» عمل كرد.
موفق باشید
[1] ( 2)-« تصنيف غرر الحكم و درر الكلم»، ص 473.
[2] ( 3)-« غررالحكم»، ص 474.
آپارات
اینستاگرام
توییتر
تلگرام
ایتا